امیر گوهرشادی

دانشجوی علوم کامپیوتر در IST Austria و Georgia Tech
دوشنبه, ۲۰ ارديبهشت ۱۳۹۵، ۰۱:۵۸ ب.ظ

هوشنگ ابتهاج

ارغوان

شاخه‌ی هم‌خون جدامانده‌ی من

آسمان تو چه رنگ است امروز؟

آفتابی است هوا

یا گرفته‌است هنوز؟

من در این گوشه که از

دنیا بیرون است

آفتابی به سرم نیست

از بهاران خبرم نیست

آن‌چه می‌بینم دیوار است

آه این سخت سیاه

آن‌چنان نزدیک است

که چو بر می‌کشم از سینه نفس

نفسم را بر می‌گرداند

ره چنان بسته که پرواز نگه

در همین یک قدمی می‌ماند

کورسویی ز چراغی

رنجور

قصه‌پرداز شب ظلمانی است

نفسم می‌گیرد

که هوا هم این‌جا زندانی است

هر چه با من اینجاست

رنگ رخ باخته است

آفتابی هرگز

گوشه‌ی چشمی هم

بر فراموشی این دخمه نینداخته است

اندر این گوشه‌ی خاموش فراموش شده

کز دم سردش هر شمعی خاموش شده

باد رنگینی

در خاطر من

گریه می‌انگیزد

ارغوانم آن‌جاست

ارغوانم تنهاست

ارغوانم دارد می‌گرید

چون دل من که چنین خون‌آلود

هر دم از دیده فرو می‌ریزد

ارغوان

این چه رازی است که هر بار بهار

با عزای دل ما می‌آید؟

که زمین هرسال از خون پرستوها رنگین است

وین چنین بر جگر سوختگان

داغ بر داغ می‌افزاید؟

ارغوان پنجه‌ی خونین زمین

دامن صبح بگیر

وز سواران خرامنده‌ی خورشید بپرس

کی بر این درد غم می‌گذرند؟

ارغوان خوشه‌ی خون

بامدادان که کبوترها

بر لب پنجره باز سحر غلغله می‌آغازند

جان گل‌رنگ مرا

بر سر دست بگیر

به تماشاگه پرواز ببر

آه بشتاب که هم‌پروازان

نگران غم هم‌پروازند

ارغوان بیرق گل‌گون بهار

تو برافراشته باش

شعر خون‌بار منی

یاد رنگین رفیقانم را

بر زبان داشته باش

تو بخوان نغمه‌ی ناخوانده‌ی من

ارغوان شاخه‌ی هم‌خون جدامانده‌ی من



نوشته شده توسط (امیر کفشدار گوهرشادی)
ساخت وبلاگ در بلاگ بیان، رسانه متخصصان و اهل قلم

امیر گوهرشادی

دانشجوی علوم کامپیوتر در IST Austria و Georgia Tech

بایگانی

آخرین مطالب

۲۰ ارديبهشت ۹۵ ، ۱۳:۵۸

هوشنگ ابتهاج

ارغوان

شاخه‌ی هم‌خون جدامانده‌ی من

آسمان تو چه رنگ است امروز؟

آفتابی است هوا

یا گرفته‌است هنوز؟

من در این گوشه که از

دنیا بیرون است

آفتابی به سرم نیست

از بهاران خبرم نیست

آن‌چه می‌بینم دیوار است

آه این سخت سیاه

آن‌چنان نزدیک است

که چو بر می‌کشم از سینه نفس

نفسم را بر می‌گرداند

ره چنان بسته که پرواز نگه

در همین یک قدمی می‌ماند

کورسویی ز چراغی

رنجور

قصه‌پرداز شب ظلمانی است

نفسم می‌گیرد

که هوا هم این‌جا زندانی است

هر چه با من اینجاست

رنگ رخ باخته است

آفتابی هرگز

گوشه‌ی چشمی هم

بر فراموشی این دخمه نینداخته است

اندر این گوشه‌ی خاموش فراموش شده

کز دم سردش هر شمعی خاموش شده

باد رنگینی

در خاطر من

گریه می‌انگیزد

ارغوانم آن‌جاست

ارغوانم تنهاست

ارغوانم دارد می‌گرید

چون دل من که چنین خون‌آلود

هر دم از دیده فرو می‌ریزد

ارغوان

این چه رازی است که هر بار بهار

با عزای دل ما می‌آید؟

که زمین هرسال از خون پرستوها رنگین است

وین چنین بر جگر سوختگان

داغ بر داغ می‌افزاید؟

ارغوان پنجه‌ی خونین زمین

دامن صبح بگیر

وز سواران خرامنده‌ی خورشید بپرس

کی بر این درد غم می‌گذرند؟

ارغوان خوشه‌ی خون

بامدادان که کبوترها

بر لب پنجره باز سحر غلغله می‌آغازند

جان گل‌رنگ مرا

بر سر دست بگیر

به تماشاگه پرواز ببر

آه بشتاب که هم‌پروازان

نگران غم هم‌پروازند

ارغوان بیرق گل‌گون بهار

تو برافراشته باش

شعر خون‌بار منی

یاد رنگین رفیقانم را

بر زبان داشته باش

تو بخوان نغمه‌ی ناخوانده‌ی من

ارغوان شاخه‌ی هم‌خون جدامانده‌ی من

موافقین ۳ مخالفین ۰ ۹۵/۰۲/۲۰
امیر کفشدار گوهرشادی

نظرات  (۳)

منظورش از ارغوان چیه؟
پاسخ:
این :-)
به به...
پاسخ:
:-)
پیشنهاد میکنم این شعر رو با صدای علیرضا قربانی هم بشنوید:)قشنگ خونده:))

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی