امیر گوهرشادی

دانشجوی علوم کامپیوتر در IST Austria و Georgia Tech
يكشنبه, ۲۳ شهریور ۱۳۹۳، ۰۱:۲۸ ق.ظ

آدم بی‌حوصله، آفر کم‌ارزش

در ادامه‌ی روند اپلای‌کردنم، در شرایطی که هنوز که هنوزه بیش‌تر از هر دانشگاه دیگه‌ای به دانشگاه تحصیلات تکمیلی علوم‌پایه‌ی زنجان فکر می‌کنم، امروز تقریبن به این نتیجه رسیدم که آمریکا اپلای نکنم یا اگه می‌کنم کم بکنم. چرا؟ دلیلش ساده است. چون حوصله‌شو ندارم. روندش طولانیه و زمان‌بر. به زحمتش نمی‌ارزه. آدم پاشه بره GRE و TOEFL بده، بعد اپلای کنه، بگن اصل مدرک لازمه، بره مدرکشو آزاد کنه، مثل قرون وسطا بگن باید با پست معمولی بفرستیش، بفرستدش، نرسه، بره دوباره از دانشگاهش اصل مدرکشو بگیره با یه سرویس دیگه بفرسته، کلی بدبختی بکشه که مدرکشو معادل‌سازی کنن، بعد چندماه صبر کنه ببینه آیا قبولش می‌کنن، آیا نمی‌کنن، بعد اگه قبولش کردن مجبور باشه بره یه کشور دیگه (مثلن ترکیه) که ویزا بگیره و بعد پرواز مستقیم هم نداشته باشه و مجبور باشه از یه جای دیگه بره و اون‌جا که رسید ایران سفارت نداشته باشه و اگه پاسپورتش گم شد بدبخت باشه و آواره‌ی سفارت پاکستان که باهاش هزاران کیلومتر فاصله داره و بدتر از همه این که مجبور باشه به احتمال زیاد با یه مشت آدم خودبرترپندار سر و کله بزنه که فکر می‌کنن دانشگاهشون بهترین دانشگاه دنیاست و کشورشون مهم‌ترین کشور دنیا. بعد اون‌جا که رفت معلوم نباشه استاد راهنماش کیه. معلوم نباشه ریسرچش در چه زمینه‌ایه. مجبور باشه به جای ۳ سال ۵ سال وقت بذاره برا دکتری. آخرش هم هیچ تضمینی نباشه که استادی باهاش کار کنه که دوست داره. خب چه کاریه؟ مگه مازوخیسم داره آدم؟ هزاران گزینه‌ی بهتر وجود داره. مثلن همین سوئیس، EPFL. یه عالمه ایرانی داره. تازگیا دوستان کشف کرده‌ان که دستشویی ایرانی هم داره حتا. ۴ ساله دکترا می‌ده. از اولش برای یه استاد ایمیل می‌زنی خیالت راحته که اگه بپذیردت معلومه که با کی می‌خوای کار کنی. پول خوب هم می‌ده. جای خوش آب و هوایی هم هست. از دانشگاه‌های خوب دنیا هم هست. کم کمش اینه که آدم فرانسوی هم خوب یاد می‌گیره (من که آلمانی و ایتالیایی هم می‌خوام یاد بگیرم اگه برم). ایران هم سفارت داره. دم به دقیقه مسؤولین کشورمون هم پا میشن میان اون‌ورا مذاکره می‌کنن. رفتارها هم دوستانه‌تره. امنیت هم بیش‌تره. مشکل کشتن سیاه‌پوستا رو هم نداره. اپلیکیشن فی نمی‌گیره. همین IELTS رو قبول می‌کنه گیر الکی نمی‌ده که TOEFL بیار، GRE بیار، کوفت بیار، clearance بیار. بی‌طرف هم هست. این تازه یکی از گزینه‌هاییه که از همه‌ی دانشگاه‌های آمریکایی بهتره. خیلی دانشگاه‌های خوب هستن که ۳ ساله با استادی که خودت می‌خوای بهت دکترا می‌دن. خلاصه کنم. این «رؤیای آمریکا» هم در امتداد سایر جوگیری‌های ملت ماست. قبل از این «رؤیای سمپاد»، «رؤیای کنکور»، «رؤیای شریف» و هزار مدل «رؤیای مرغ همسایه غازه»ی دیگه هم از این جماعت دیده‌ام. من که اگه ELTE مجارستان قبولم کنه و درست بشه (که احتمالش کمه چون دولت مجارستان ظاهرن پول درست و حسابی نداره)، حتا یه لحظه هم به آمریکایی‌ها و پسرعاموهای انگلیسیشون فکر نمی‌کنم. دانشگاه‌هایی که اسمشون دهن ملت رو آب می‌اندازه هم ارزونی خودشون. 


پ.ن: من ضدآمریکا نیستم. فقط می‌گم روندش طولانیه و آخرش چیز بیش‌تری دست آدمو نمی‌گیره. وقت خودمونو تلف نکنیم.


پ.ن ۲: ولی انصافن ما دشمن‌ترین ملت دنیا با آمریکا و در عین حال آمریکاپرست‌ترین ملت دنیا هستیم.


پ.ن ۳: اگه کسی از دوستان هست که برای اینترنشیپ دانشگاه صنعتی نانیانگ یا دانشگاه ملی سنگاپور رفته و اطلاعات داره، هم‌اکنون نیازمند یاری سبزتان هستیم.



نوشته شده توسط (امیر کفشدار گوهرشادی)
ساخت وبلاگ در بلاگ بیان، رسانه متخصصان و اهل قلم

امیر گوهرشادی

دانشجوی علوم کامپیوتر در IST Austria و Georgia Tech

بایگانی

آخرین مطالب

  • ۹۵/۰۴/۲۳
    OS
  • ۹۵/۰۳/۲۴
    KDE
۲۳ شهریور ۹۳ ، ۰۱:۲۸

آدم بی‌حوصله، آفر کم‌ارزش

در ادامه‌ی روند اپلای‌کردنم، در شرایطی که هنوز که هنوزه بیش‌تر از هر دانشگاه دیگه‌ای به دانشگاه تحصیلات تکمیلی علوم‌پایه‌ی زنجان فکر می‌کنم، امروز تقریبن به این نتیجه رسیدم که آمریکا اپلای نکنم یا اگه می‌کنم کم بکنم. چرا؟ دلیلش ساده است. چون حوصله‌شو ندارم. روندش طولانیه و زمان‌بر. به زحمتش نمی‌ارزه. آدم پاشه بره GRE و TOEFL بده، بعد اپلای کنه، بگن اصل مدرک لازمه، بره مدرکشو آزاد کنه، مثل قرون وسطا بگن باید با پست معمولی بفرستیش، بفرستدش، نرسه، بره دوباره از دانشگاهش اصل مدرکشو بگیره با یه سرویس دیگه بفرسته، کلی بدبختی بکشه که مدرکشو معادل‌سازی کنن، بعد چندماه صبر کنه ببینه آیا قبولش می‌کنن، آیا نمی‌کنن، بعد اگه قبولش کردن مجبور باشه بره یه کشور دیگه (مثلن ترکیه) که ویزا بگیره و بعد پرواز مستقیم هم نداشته باشه و مجبور باشه از یه جای دیگه بره و اون‌جا که رسید ایران سفارت نداشته باشه و اگه پاسپورتش گم شد بدبخت باشه و آواره‌ی سفارت پاکستان که باهاش هزاران کیلومتر فاصله داره و بدتر از همه این که مجبور باشه به احتمال زیاد با یه مشت آدم خودبرترپندار سر و کله بزنه که فکر می‌کنن دانشگاهشون بهترین دانشگاه دنیاست و کشورشون مهم‌ترین کشور دنیا. بعد اون‌جا که رفت معلوم نباشه استاد راهنماش کیه. معلوم نباشه ریسرچش در چه زمینه‌ایه. مجبور باشه به جای ۳ سال ۵ سال وقت بذاره برا دکتری. آخرش هم هیچ تضمینی نباشه که استادی باهاش کار کنه که دوست داره. خب چه کاریه؟ مگه مازوخیسم داره آدم؟ هزاران گزینه‌ی بهتر وجود داره. مثلن همین سوئیس، EPFL. یه عالمه ایرانی داره. تازگیا دوستان کشف کرده‌ان که دستشویی ایرانی هم داره حتا. ۴ ساله دکترا می‌ده. از اولش برای یه استاد ایمیل می‌زنی خیالت راحته که اگه بپذیردت معلومه که با کی می‌خوای کار کنی. پول خوب هم می‌ده. جای خوش آب و هوایی هم هست. از دانشگاه‌های خوب دنیا هم هست. کم کمش اینه که آدم فرانسوی هم خوب یاد می‌گیره (من که آلمانی و ایتالیایی هم می‌خوام یاد بگیرم اگه برم). ایران هم سفارت داره. دم به دقیقه مسؤولین کشورمون هم پا میشن میان اون‌ورا مذاکره می‌کنن. رفتارها هم دوستانه‌تره. امنیت هم بیش‌تره. مشکل کشتن سیاه‌پوستا رو هم نداره. اپلیکیشن فی نمی‌گیره. همین IELTS رو قبول می‌کنه گیر الکی نمی‌ده که TOEFL بیار، GRE بیار، کوفت بیار، clearance بیار. بی‌طرف هم هست. این تازه یکی از گزینه‌هاییه که از همه‌ی دانشگاه‌های آمریکایی بهتره. خیلی دانشگاه‌های خوب هستن که ۳ ساله با استادی که خودت می‌خوای بهت دکترا می‌دن. خلاصه کنم. این «رؤیای آمریکا» هم در امتداد سایر جوگیری‌های ملت ماست. قبل از این «رؤیای سمپاد»، «رؤیای کنکور»، «رؤیای شریف» و هزار مدل «رؤیای مرغ همسایه غازه»ی دیگه هم از این جماعت دیده‌ام. من که اگه ELTE مجارستان قبولم کنه و درست بشه (که احتمالش کمه چون دولت مجارستان ظاهرن پول درست و حسابی نداره)، حتا یه لحظه هم به آمریکایی‌ها و پسرعاموهای انگلیسیشون فکر نمی‌کنم. دانشگاه‌هایی که اسمشون دهن ملت رو آب می‌اندازه هم ارزونی خودشون. 


پ.ن: من ضدآمریکا نیستم. فقط می‌گم روندش طولانیه و آخرش چیز بیش‌تری دست آدمو نمی‌گیره. وقت خودمونو تلف نکنیم.


پ.ن ۲: ولی انصافن ما دشمن‌ترین ملت دنیا با آمریکا و در عین حال آمریکاپرست‌ترین ملت دنیا هستیم.


پ.ن ۳: اگه کسی از دوستان هست که برای اینترنشیپ دانشگاه صنعتی نانیانگ یا دانشگاه ملی سنگاپور رفته و اطلاعات داره، هم‌اکنون نیازمند یاری سبزتان هستیم.

۹۳/۰۶/۲۳
امیر کفشدار گوهرشادی

نظرات  (۲)

سلام امیر. افرین همانطور که گفتم یکی از خصوصیات شما اینه که اصلا تقلید نمی کنی:-)   این خودش خیلی خوبه. انشاا... که مجارستان جور میشه. از کمبریج چیزی نگفتی:-) خداییش رو کمبریج هم فکر کن. سنگاپور هم خوب ساپورت می کنن.:-)
موفق باشید
پاسخ:
:)
متشکرم

من امیدوارم بیشتر از روند اپلای بنویسی. اینکار باعث می شه که آگاهی ملتی مثل من که کورکورانه عشق اپلای اند بیشتر بشه :)
جدا می گم. لطف بزرگی می کنی اگه بنویسی
خیلی منبع خوب کمه هرچی صحبت هست همه تفکرات خوبی هست که دهن به دهن می چرخه
اینجا هم شروع کرده به نوشتن :)
http://khodemooni.blog.ir/
من اولین باره که اسم GRE رو می شنوم :)
پاسخ:
:)
حالا تا ببینم چی می‌شه.

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی