امیر گوهرشادی

دانشجوی علوم کامپیوتر در IST Austria و Georgia Tech
پنجشنبه, ۱۱ ارديبهشت ۱۳۹۳، ۰۱:۲۸ ب.ظ

از المپیادی که ندادم

در عنفوان جوانی، چنان که آید و دانی، با المپیادی سری و سری داشتم به حکم آن که هدفی داشت روا و روندی کالماء اذا جری. اتفاقن به خلاف طبع، از وی حرکت‌ها بدیدم که هیچ نپسندیدم پس دامن ازو برکشیدم و مهره برچیدم و گفتم:

برو هر چه می‌بایدت پیش گیر

سر ما نداری سر خویش گیر

(با تشکر از سعدی شیرازی!)

خلاصه آن که من امروز در المپیاد ریاضی سازمان سنجش شرکت نکردم و این اولین مسابقه‌ی ریاضی از زمان آغاز دبیرستانم بود که گرچه امکان حضور در آن برایم وجود داشت از آن روی تابیدم. این پست را اما به آن دلیل می‌نویسم که تا جایی که حوصله و مجال باشد، به تفصیل بیان کنم که از چه بود که برای SEEMOUS هزاران کیلومتر راه را تا رومانی پیمودم و در آن شرکت جستم اما از برای این المپیاد مثلن ملی خودمان حاضر نشدم از خوابگاه دانشگاه یزد تا دانشکده‌ی علوم آن بروم.

آشنایی من با المپیاد ریاضی سازمان سنجش از زمان اولین شرکتم در مسابقه‌ی ریاضی دانشجویی کشور در زنجان آغاز شد. در آن‌جا و در جمع‌های دوستانه‌ای که به لطف آن مسابقه بین دانشجویان شکل می‌گیرد از هر دری سخنی می‌گویند و آن سال سخن بالأخره به المپیاد ریاضی سازمان سنجش هم کشیده شد. من که از وجود آن بی‌اطلاع بودم، وقتی فهمیدم چنین مسابقه‌ای هم وجود دارد استقبال کردم و خوش‌حال شدم اما این خوش‌حالی دیری نپایید چرا که خیلی زود متوجه شدم که هیچ‌کس از این مسابقه به نیکی یاد نمی‌کند و این یکی از مواردی است که در همین ابتدای پست می‌خواهم توجه مسئولین مسابقه را (اگر دری به تخته خورد و این پست را خواندند) بدان جلب کنم. همه‌ی کسانی که قبلن در این مسابقه شرکت کرده بودند ناراضی بودند و از مشکلاتی می‌گفتند که من در ادامه آن‌ها را خواهم نوشت. بعدها وقتی در مسابقه‌های دیگر (مانند IMC'12) با دیگرانی که در این مسابقه بودند سخن گفتم، دیدم که آن‌ها هم همین نظر منفی را تأیید می‌کنند اما برای من که دانشجوی سال اول بودم چنین چیزهایی چندان مهم نبود و حداقل این دو سال فاصله‌ی زمانی باعث می‌شد که به آن چندان نیندیشم. زمان اما به سرعت برق و باد گذشت و ما هم سال آخری شدیم و امسال نوبت این آسیا به ما رسید. بعد از برگشتن از SEEMOUS ایمیلی به استاد گرامیمان، آقای دکتر علیخانی نوشتم که در مورد این مسابقه اطلاعات بیش‌تری کسب کنم. متن این ایمیل به این شکل بود:

و در همین راستا معلوم شد که چند وقت قبل از این که من ایمیل را بنویسم، دانشگاه یزد مرا به دانشگاه شیراز معرفی کرده بود(!) و من خود بی‌خبر بودم.

من همیشه سعی می‌کنم بر اساس گفته‌های دیگران در مورد مسابقات قضاوت نکنم و همان‌طور که می‌بینید با وجود آن‌همه بدی که از این مسابقه شنیده بودم، با خوش‌بینی به استقبال آن رفتم و با خود فکر می‌کردم که هر قدر هم بد باشد، لااقل یک سفر شیراز که نصیب ما می‌کند :) اما در ادامه اتفاقاتی رخ داد (به قول سعدی حرکت‌های خلاف طبع!) که مرا متقاعد کرد که همان قضاوت دیگران در مورد این مسابقه صحیح است و شرکت در آن ناصحیح. این شد که امروز صبح در خوابگاه ماندم و گوشیم را پاسخ نگفتم و در آن شرکت نکردم و اما این اتفاقات:

در نهایت باید بگویم که متأسفانه المپیاد ریاضی سازمان سنجش، چیزی در حد و اندازه‌ی مسابقاتی مانند IMC، مسابقه‌ی ریاضی دانشجویی کشور، SEEMOUS و یا Vojtech Jarnik نیست بلکه بیشتر به http://i-olymp.ru/ شباهت دارد. پیشنهاد من برای برگزارکنندگان این مسابقه آن است که اگر واقعن می‌خواهند مسابقه‌ای درخور توجه جهانی داشته باشند از انجمن ریاضی ایران و تجربیات مسابقات معتبرتر (مانند همین Vojtech Jarnik) استفاده کنند و یک تحول اساسی در مسابقه‌ی خود ایجاد کنند وگرنه تا دنیا دنیاست این مسابقه به همین شکل برگزار خواهد شد و این نارضایتی‌ها پابرجا خواهد ماند و هیچ دانشگاه و مرکز علمی خارجی هم برای این مسابقات تره خرد نخواهد کرد. از ما گفتن بود. دریغا که گوش شنوایی نیست. مواردی که در این پست خیلی سرسری به آن‌ها اشاره کردم فقط مهم‌ترین مشکلات این مسابقه هستند وگرنه من نگفتم الا یک از هزاران و به قول عارف:
کنونت نیست چون گوش شنفتن، مرا هم گفته‌ها باید نهفتن
من این چندین سطر را برای دوستانی نگاشتم که در آینده ممکن است هوس شرکت در این مسابقه به دلشان بیفتد وگرنه به قول سعدی در همان باب پنجم گلستان، مسؤولین این مسابقه رفتار خوشی با ما نخواهند داشت و جوابشان همین خواهد بود که:
شب‌پره گر وصل آفتاب نخواهد، رونق بازار آفتاب نکاهد
و در پایان به سرنوشت همان شاهد که در آن حکایت این بیت را گفت، دچار خواهند شد.
والسلام.




نوشته شده توسط (امیر کفشدار گوهرشادی)
ساخت وبلاگ در بلاگ بیان، رسانه متخصصان و اهل قلم

امیر گوهرشادی

دانشجوی علوم کامپیوتر در IST Austria و Georgia Tech

بایگانی

آخرین مطالب

۱۱ ارديبهشت ۹۳ ، ۱۳:۲۸

از المپیادی که ندادم

در عنفوان جوانی، چنان که آید و دانی، با المپیادی سری و سری داشتم به حکم آن که هدفی داشت روا و روندی کالماء اذا جری. اتفاقن به خلاف طبع، از وی حرکت‌ها بدیدم که هیچ نپسندیدم پس دامن ازو برکشیدم و مهره برچیدم و گفتم:

برو هر چه می‌بایدت پیش گیر

سر ما نداری سر خویش گیر

(با تشکر از سعدی شیرازی!)

خلاصه آن که من امروز در المپیاد ریاضی سازمان سنجش شرکت نکردم و این اولین مسابقه‌ی ریاضی از زمان آغاز دبیرستانم بود که گرچه امکان حضور در آن برایم وجود داشت از آن روی تابیدم. این پست را اما به آن دلیل می‌نویسم که تا جایی که حوصله و مجال باشد، به تفصیل بیان کنم که از چه بود که برای SEEMOUS هزاران کیلومتر راه را تا رومانی پیمودم و در آن شرکت جستم اما از برای این المپیاد مثلن ملی خودمان حاضر نشدم از خوابگاه دانشگاه یزد تا دانشکده‌ی علوم آن بروم.

آشنایی من با المپیاد ریاضی سازمان سنجش از زمان اولین شرکتم در مسابقه‌ی ریاضی دانشجویی کشور در زنجان آغاز شد. در آن‌جا و در جمع‌های دوستانه‌ای که به لطف آن مسابقه بین دانشجویان شکل می‌گیرد از هر دری سخنی می‌گویند و آن سال سخن بالأخره به المپیاد ریاضی سازمان سنجش هم کشیده شد. من که از وجود آن بی‌اطلاع بودم، وقتی فهمیدم چنین مسابقه‌ای هم وجود دارد استقبال کردم و خوش‌حال شدم اما این خوش‌حالی دیری نپایید چرا که خیلی زود متوجه شدم که هیچ‌کس از این مسابقه به نیکی یاد نمی‌کند و این یکی از مواردی است که در همین ابتدای پست می‌خواهم توجه مسئولین مسابقه را (اگر دری به تخته خورد و این پست را خواندند) بدان جلب کنم. همه‌ی کسانی که قبلن در این مسابقه شرکت کرده بودند ناراضی بودند و از مشکلاتی می‌گفتند که من در ادامه آن‌ها را خواهم نوشت. بعدها وقتی در مسابقه‌های دیگر (مانند IMC'12) با دیگرانی که در این مسابقه بودند سخن گفتم، دیدم که آن‌ها هم همین نظر منفی را تأیید می‌کنند اما برای من که دانشجوی سال اول بودم چنین چیزهایی چندان مهم نبود و حداقل این دو سال فاصله‌ی زمانی باعث می‌شد که به آن چندان نیندیشم. زمان اما به سرعت برق و باد گذشت و ما هم سال آخری شدیم و امسال نوبت این آسیا به ما رسید. بعد از برگشتن از SEEMOUS ایمیلی به استاد گرامیمان، آقای دکتر علیخانی نوشتم که در مورد این مسابقه اطلاعات بیش‌تری کسب کنم. متن این ایمیل به این شکل بود:

  • آقای دکتر علیخانی عزیز
  • سلام و باز هم عید شما پیشاپیش مبارک
  • غرض از مزاحمت این که می‌خواستم در مورد المپیاد سازمان سنجش اطلاع کسب کنم. به نظر می‌رسه با توجه به این که من دو رشته‌ای شده‌ام امسال امکان شرکت در این المپیاد را داشته باشم. می‌خواستم پیشنهاد بدم که اگه شرایطشو دارم دانشگاه معرفی کنه که برم شیراز! :)
  • خیلی ممنون
  • امیر گوهرشادی
و در همین راستا معلوم شد که چند وقت قبل از این که من ایمیل را بنویسم، دانشگاه یزد مرا به دانشگاه شیراز معرفی کرده بود(!) و من خود بی‌خبر بودم.

من همیشه سعی می‌کنم بر اساس گفته‌های دیگران در مورد مسابقات قضاوت نکنم و همان‌طور که می‌بینید با وجود آن‌همه بدی که از این مسابقه شنیده بودم، با خوش‌بینی به استقبال آن رفتم و با خود فکر می‌کردم که هر قدر هم بد باشد، لااقل یک سفر شیراز که نصیب ما می‌کند :) اما در ادامه اتفاقاتی رخ داد (به قول سعدی حرکت‌های خلاف طبع!) که مرا متقاعد کرد که همان قضاوت دیگران در مورد این مسابقه صحیح است و شرکت در آن ناصحیح. این شد که امروز صبح در خوابگاه ماندم و گوشیم را پاسخ نگفتم و در آن شرکت نکردم و اما این اتفاقات:

  • المپیادی که اعتبار بین‌المللی آن صفر است: این که این مسابقه گرچه مرحله‌ی به اصطلاح جهانی هم دارد هیچ اعتبار بین‌المللی ندارد را بارها شنیده بودم اما آن را چندان باور نداشتم تا این که از نزدیک به بررسی وب‌سایت مسابقه و لیست شرکت‌کنندگان پرداختم. حقیقت این است که شرکت‌کنندگان مسابقه معمولن از چند کشور بسیار محدود هستند و از آن کشورها هم بهترین‌ها نمی‌آیند، بلکه فقط عده‌ای می‌آیند که اکثرن در سطح چندان بالایی نیستند و در نتیجه تیم ایران، هر قدر هم که بد کار کند، قهرمان می‌شود. رزومه‌ی بسیاری از شرکت‌کنندگان خارجی این مسابقه پر است از ناکامی‌های فراوان و شرکت در IMO و IMC و مدال نگرفتن‌های متمادی و در نهایت موفقیتی که در این مسابقه به زور تعداد کم شرکت‌کنندگان (در آخرین دوره‌ی این مسابقه فقط ۱۸ نفر شرکت کرده‌اند!) نصیبشان شده است. با بررسی کوتاهی که کردم به این نتیجه رسیدم که غیر از چند دوره‌ی خاص، مرحله‌ی جهانی این مسابقات ایرانیان را دست انداخته است و ما را با حریفانی که در حد و اندازه‌ی دانش‌پژوهان کشورمان نیستند طرف کرده و وقت ما را تلف کرده و در نهایت با افتخار اعلام کرده است که ایران قهرمان شده. هم‌چنین با چند نفر از سرپرستان خارجی که در مسابقات مختلف با آن‌ها آشنا شده بودم مکاتبه کردم و نظرشان را در مورد این المپیاد (که بعضی از آن‌ها در آن شرکت هم کرده بودند) جویا شدم. همین کار را برای SEEMOUS هم کرده بودم. در مورد SEEMOUS همه‌ی نظرها مثبت بود و همه تشویق به شرکت می‌کردند اما در مورد این المپیاد فقط نظر سرپرست تیم ترکمنستان مساعد بود که (بدون این که قصد توهینی به ترکمن‌های عزیز داشته باشم) چندان تأثیرگذار نیست چرا که ترکمن‌ها در هر مسابقه‌ای شرکت می‌کنند و از همه‌چیز راضی هستند.
  • المپیادی که قانون درست و حسابی ندارد: یکی از مسائلی که دغدغه‌ی شرکت‌کنندگان در هر مسابقه‌ای است آن است که مسابقه قوانین دقیقی داشته باشد و این قوانین به نحو قابل قبولی به اطلاع شرکت‌کنندگان برسد و از همه مهم‌تر آن که این قوانین مو به مو رعایت شود. نگاهی کوتاه به وب‌سایت مسابقاتی چون SEEMOUS و Vojtech Jarnik نشان می‌دهد که بخش Regulations همه‌ی قوانین را به صورت دقیق توضیح داده است و همه چیز در نهایت شفافیت است، حال آن‌که صفحات وب المپیاد سازمان سنجش بسیار ناقص هستند و فقط به بیان قوانینی بسیار کلی بسنده کرده‌اند. مثلن اصلن معلوم نیست که روند اعتراض در این المپیاد به چه شکل است. بدیهی است که ریسک شرکت در یک مسابقه‌ی بی‌قانون، ریسکی نیست که چندان قابل پذیرش باشد.
  • المپیادی که همین قوانینی که دارد هم عادلانه نیست: یکی از مواردی که بسیار مورد اعتراض واقع می‌شود، آن است که کسانی که رشته‌ی آن‌ها ریاضیات کاربردی است آزمون تحقیق در عملیات می‌دهند و کسانی که رشته‌یشان ریاضیات محض است آزمون جبر و سپس نمره‌ی تحقیق در عملیات آن یکی را کنار نمره‌ی جبر این یکی می‌گذارند و بدون در نظر گرفتن این که سؤالات متفاوتی مطرح شده است بر اساس مقدار عددی نمره رتبه‌بندی انجام می‌دهند. چنین چیزی با عقل سلیم جور در نمی‌آید.
  • المپیادی که همین قوانین ناعادلانه‌اش هم رعایت نمی‌شود!: یکی از مواردی که در وب‌سایت المپیاد سازمان سنجش (در سال‌های اخیر) به چشم می‌خورد، آن است که مکان برگزاری المپیاد غیرمتمرکز مراکز قطب‌هاست. این یعنی مرحله‌ی غیرمتمرکز المپیاد برای دانشجویان دانشگاه یزد باید در دانشگاه شیراز برگزار شود اما سال‌هاست ما شاهد برگزاری آن در دانشگاه خودمان هستیم. اطلاع‌رسانی و قانونی که به آن عمل نشود به چه درد می‌خورد؟
  • المپیادی که در آن به ایرانی‌ها توهین می‌شود: این مورد را به نقل از یکی از دوستان شرکت‌کننده در دوره‌های قبلی این مسابقه بیان می‌کنم. ایشان نقل می‌کردند که وقتی برای مرحله‌ی جهانی این المپیاد عازم یکی از شهرهای ایران شده بودند متوجه شده‌اند که برای اقامت خارجی‌ها بهترین هتل ممکن در نظر گرفته شده است اما برای اقامت ایرانی‌ها به خوابگاه‌های دانشگاه آن شهر (که وضع آن‌ها بر هیچ دانشجویی پوشیده نیست!) بسنده شده است. من هیچ مسابقه‌ی دیگری را سراغ ندارم که چنین تفاوتی بین شرکت‌کنندگانش قائل شود و هیچ کشوری را هم سراغ ندارم که با تیم خودش چنین برخوردی کند. لابد این از امتیازات میزبانی است!
  • المپیادی که برای برگزارکنندگانش به اندازه‌ی کافی جدی نیست: یکی از مواردی که جدی نبودن و مهم نبودن این المپیاد برای برگزارکنندگانش را نشان می‌دهد آن است که حاضرند به خاطر صرفه‌جویی یا دلایل دیگر بر قوانین مسابقه و اطلاعیه‌های خود پا بگذارند. دلیل دیگر وب‌سایت مسابقه است. نگاهی کوتاه به این وب‌سایت نشان می‌دهد که برخی قسمت‌های آن سال‌هاست که به‌روزرسانی نشده و شامل اطلاعات کهنه و به درد نخور است. در قسمت انگلیسی سایت خطاهای فراوان دیده می‌شود. از جمله آن که در اعلام نتایج دیده می‌شود که حتا ترتیب المپیادها در جدول درست نیست (http://olympiad.sanjesh.org/en/Test-Result.html) و در جایی اسم کشور آذربایجان با غلط املایی نوشته شده است (http://olympiad.sanjesh.org/en/Result/5th.html) و در جای دیگر نام کشور به جای Poland (لهستان)، Polish (لهستانی) ثبت شده است و از همه خنده‌دارتر این که نام صربستان را به انگلیسی Serbistan نگاشته‌اند. (http://olympiad.sanjesh.org/en/Result/4th.html) و این‌ها فقط مشتی بود از خروارها غلطی که در این وب‌سایت رسمی وجود دارد. دیدگاه من این است که اگر مسابقه‌ای برای برگزارکنندگانش اهمیت داشته باشد حداقل هزینه می‌کنند و کسانی را استخدام می‌کنند که وب‌سایت را به روز کنند و اشتباهات انگلیسی را رفع کنند تا لااقل شاهد مسخره‌شدن کشورمان توسط بیگانگان نباشیم. این وب‌سایت را با وب‌سایت مسابقه‌ی SEEMOUS مقایسه کنید: http://math.etti.tuiasi.ro/seemous/.
  • المپیادی که حاضر به اصلاح خود نیست: مواردی که در این‌جا بیان کرده‌ام را بارها از زبان بسیاری افراد دیگر نیز شنیده‌ام و آن‌ها بارها این موضوعات را به گوش برگزارکنندگان این مسابقه رسانده‌اند اما سازمان سنجش آموزش کشور گویی خود را بالاتر از آن می‌داند که به نقد چهارتا بچه المپیادی گوش فرا دهد و کار خود را به همان شکل قبل ادامه می‌دهد و تازه از امسال المپیاد جهانی آمار(!) هم راه‌اندازی کرده است. قصد توهین ندارم ولی خداوکیلی یک نگاه به خودتان بکنید. شما همان‌هایی هستید که نمی‌توانید یک کنکور کارشناسی ارشد را بدون مشکل برگزار کنید. واقعن خود را در حد و اندازه‌ی برگزاری یک مسابقه‌ی جهانی می‌بینید؟ (این قسمت به مسؤولین سازمان سنجش برمی‌گردد، نه به اساتید قسمت علمی المپیاد ریاضی آن)
  • المپیادی که کیفیت نوشتار سؤال‌هایش هم پایین است: یک نمونه از سؤال‌های دوره‌های قبل المپیادهای جهانی سازمان سنجش در وب‌سایت آن‌ها هست. از خوانندگان خواهش می‌کنم که خود آزمون ریاضی را دانلود کرده و کیفیت تایپ سؤالات و وضع نگارشی آن را بسنجند (با SEEMOUS یا IMC مقایسه کنند.)
  • المپیادی که شرکت در آن هیچ نفعی به حال امثال من ندارد: این المپیاد به شکلی است که چون سؤال‌های آن به هیچ رو جذاب نیستند و بیش‌تر شبیه به یک امتحان پایان‌ترم از درس‌های مربوطه هستند، کل هدف شرکت‌کنندگان آن به همین نکته خلاصه می‌شود که از تسهیلات اعطایی بنیاد ملی نخبگان برای این مسابقه بهره ببرند که در مورد کسانی چون من که قبلن همه‌ی این تسهیلات را از طریق المپیاد دانش‌آموزی به دست آورده‌اند همین نفع هم وجود ندارد. بخش جهانی المپیاد هم که کلن بی‌اعتبار است. پس این المپیاد برای کسی مثل من هیچ چیز بیش‌تر از مسابقه‌ی ریاضی دانشجویی کشور ندارد و مسابقه‌ی ریاضی دانشجویی کشور هم قدیمی‌تر است، هم استانداردتر است و هم سؤالاتش زیباتر هستند. چیزی که گویا مسؤولین این مسابقه متوجهش نیستند آن است که بهترین شرکت‌کنندگان معمولن به طمع جایزه پا به رقابت نمی‌گذارند، بلکه می‌آیند تا با حل کردن سؤالاتی زیبا چند روز به یاد ماندنی و خوش را برای خود رقم زنند و این دقیقن چیزی است که این المپیاد فراهم نمی‌آورد.
  • المپیادی که المپیاد نیست: حقیقت قضیه آن است که این مسابقه را نمی‌توان یک المپیاد به حساب آورد. این مسابقه بیش‌تر شبیه به کنکور یا یک امتحان پایان‌ترم دانشگاهی است. در این مسابقه به شما تعداد زیادی سؤال نسبتن آسان داده می‌شود که باید آن‌ها را در زمان کمی حل کنید و در نهایت چیزی که بیش از همه سنجیده می‌شود سرعت عمل است. حال آن‌که در یک المپیاد، باید توانایی حل مسأله سنجیده شود. برای اثبات این مدعا چه دلیلی واضح‌تر از این که از کنکور کارشناسی ارشد به عنوان مرحله‌ی اول این المپیاد استفاده می‌شود؟
در نهایت باید بگویم که متأسفانه المپیاد ریاضی سازمان سنجش، چیزی در حد و اندازه‌ی مسابقاتی مانند IMC، مسابقه‌ی ریاضی دانشجویی کشور، SEEMOUS و یا Vojtech Jarnik نیست بلکه بیشتر به http://i-olymp.ru/ شباهت دارد. پیشنهاد من برای برگزارکنندگان این مسابقه آن است که اگر واقعن می‌خواهند مسابقه‌ای درخور توجه جهانی داشته باشند از انجمن ریاضی ایران و تجربیات مسابقات معتبرتر (مانند همین Vojtech Jarnik) استفاده کنند و یک تحول اساسی در مسابقه‌ی خود ایجاد کنند وگرنه تا دنیا دنیاست این مسابقه به همین شکل برگزار خواهد شد و این نارضایتی‌ها پابرجا خواهد ماند و هیچ دانشگاه و مرکز علمی خارجی هم برای این مسابقات تره خرد نخواهد کرد. از ما گفتن بود. دریغا که گوش شنوایی نیست. مواردی که در این پست خیلی سرسری به آن‌ها اشاره کردم فقط مهم‌ترین مشکلات این مسابقه هستند وگرنه من نگفتم الا یک از هزاران و به قول عارف:
کنونت نیست چون گوش شنفتن، مرا هم گفته‌ها باید نهفتن
من این چندین سطر را برای دوستانی نگاشتم که در آینده ممکن است هوس شرکت در این مسابقه به دلشان بیفتد وگرنه به قول سعدی در همان باب پنجم گلستان، مسؤولین این مسابقه رفتار خوشی با ما نخواهند داشت و جوابشان همین خواهد بود که:
شب‌پره گر وصل آفتاب نخواهد، رونق بازار آفتاب نکاهد
و در پایان به سرنوشت همان شاهد که در آن حکایت این بیت را گفت، دچار خواهند شد.
والسلام.


موافقین ۵ مخالفین ۰ ۹۳/۰۲/۱۱
امیر کفشدار گوهرشادی

نظرات  (۲)

آ«چه البته به جایی نرسد فریادست...

راستش بگو .. خوابت نبرده بود؟
پاسخ:
البته اینم نکته‌ایه. کی حاضره صبح زود بیدار شه؟ :)

متن بسیار جذابی بود...نثر سعدی وار دلنشینی بود :)
کاش منم بتونم اینطوری بنویسم...

سربلند باشین
پاسخ:
:)

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی