امیر گوهرشادی

دانشجوی علوم کامپیوتر در IST Austria و Georgia Tech
جمعه, ۲۵ بهمن ۱۳۹۲، ۰۱:۰۰ ق.ظ

شهریار کوچولو

Le Petit Prince
Le Petit Prince نوشته‌ی Antoine de Saint-Exupéry

چند فصل اول را که می‌خواندم، خود را ملامت می‌کردم که باز به سراغ یک کتاب عامه‌پسند رفته‌ام در صورتی که می‌دانم که معمولن آن‌چه عموم دیگران می‌پسندند، برای من نه جذاب است و نه خواندنی، اما این کتاب هر چه به آخرش نزدیک‌تر شد، بهتر شد و به همین خاطر توانستم لااقل دست از سرزنش خود بردارم ولی هرگز نمی‌توانم بگویم که از آن خوشم آمد.
البته من هیچ‌گاه نتوانستم با آثار آنتوان دوسنتگزوپغی ارتباط برقرار کنم. «زمین انسان‌ها» هم به دلم ننشست. این شاهزاده‌ی کوچک از نظر من شخصیت جالبی نیست. همیشه شعار می‌دهد. همیشه رمانتیک است. همیشه بچه است و از همه بدتر آن‌که دنیا و آرزوهایش کوچکند. من او را نه بامزه یافتم و نه باهوش و مطالبی را که بر آن‌ها پای می‌فشرد پوچ یافتم و البته به همین دلیل فکر می‌کنم توسط نویسنده متهم به «آدم‌بزرگ»بودن شدم. اما من ترجیح می‌دهم آدم‌بزرگ باشم، ترجیح می‌دهم دلم به چیزهای کوچک خوش نباشد، ترجیح می‌دهم برای خوش‌بختی تعریف‌های سخت‌تری وضع کنم، ترجیح می‌دهم به آن لمپ‌لایتر با آن شغل بی‌معنایش اهمیت ندهم، ترجیح می‌دهم هیچ‌کس را اهلی نکنم و از همه مهم‌تر آن‌که ترجیح می‌دهم به ریاضیات و منطق احترام بگذارم.

پی‌نوشت یکم: ترجمه‌های پارسی این اثر را به هیچ‌وجه توصیه نمی‌کنم، چون از اصل فرانسوی آن اعصاب‌خردکن‌تر و رمانتیک‌تر هستند.
پی‌نوشت دوم: یکی از کاربران Goodreads نظری در مورد این اثر نوشته است که ذکر آن خالی از لطف نیست:
I really hate giving books even slightly negative reviews, especially books that other people love. And a lot of people seem to really love this book. It’s gotten good reviews by my friends on Goodreads. People who like it might say it’s “charming” or “whimsical” or “lovely” or “imaginative.”

Unfortunately, even though so many others adore this book, I can’t say I liked it. At all. Actually, in my opinion, the best thing it has going for it is that it’s only 83 pages (several of which are filled with pictures).

For me, it felt like the author was trying too hard to be profound. Everything was fraught with meaning — and if you didn’t get the meaning (or if you didn’t think it was that interesting of a lesson), you were promptly labeled a “grown-up” (someone who’s blind to the things that are truly important) by the narrator.

I guess I’m just a grown-up then, ’cause I didn’t find the strange prince from another planet charming or witty or deep — I just found him annoying.

Now — please, please, please don’t throw rotten fruit at me!
پی‌نوشت سوم: هر قدر عده‌ی بیش‌تری عاشق و سینه‌چاک یک کتاب باشند، احتمال بی‌ارزش بودن آن کتاب بیش‌تر است.



نوشته شده توسط (امیر کفشدار گوهرشادی)
ساخت وبلاگ در بلاگ بیان، رسانه متخصصان و اهل قلم

امیر گوهرشادی

دانشجوی علوم کامپیوتر در IST Austria و Georgia Tech

بایگانی

آخرین مطالب

  • ۹۵/۰۴/۲۳
    OS
  • ۹۵/۰۳/۲۴
    KDE
۲۵ بهمن ۹۲ ، ۰۱:۰۰

شهریار کوچولو

Le Petit Prince

چند فصل اول را که می‌خواندم، خود را ملامت می‌کردم که باز به سراغ یک کتاب عامه‌پسند رفته‌ام در صورتی که می‌دانم که معمولن آن‌چه عموم دیگران می‌پسندند، برای من نه جذاب است و نه خواندنی، اما این کتاب هر چه به آخرش نزدیک‌تر شد، بهتر شد و به همین خاطر توانستم لااقل دست از سرزنش خود بردارم ولی هرگز نمی‌توانم بگویم که از آن خوشم آمد.
البته من هیچ‌گاه نتوانستم با آثار آنتوان دوسنتگزوپغی ارتباط برقرار کنم. «زمین انسان‌ها» هم به دلم ننشست. این شاهزاده‌ی کوچک از نظر من شخصیت جالبی نیست. همیشه شعار می‌دهد. همیشه رمانتیک است. همیشه بچه است و از همه بدتر آن‌که دنیا و آرزوهایش کوچکند. من او را نه بامزه یافتم و نه باهوش و مطالبی را که بر آن‌ها پای می‌فشرد پوچ یافتم و البته به همین دلیل فکر می‌کنم توسط نویسنده متهم به «آدم‌بزرگ»بودن شدم. اما من ترجیح می‌دهم آدم‌بزرگ باشم، ترجیح می‌دهم دلم به چیزهای کوچک خوش نباشد، ترجیح می‌دهم برای خوش‌بختی تعریف‌های سخت‌تری وضع کنم، ترجیح می‌دهم به آن لمپ‌لایتر با آن شغل بی‌معنایش اهمیت ندهم، ترجیح می‌دهم هیچ‌کس را اهلی نکنم و از همه مهم‌تر آن‌که ترجیح می‌دهم به ریاضیات و منطق احترام بگذارم.

پی‌نوشت یکم: ترجمه‌های پارسی این اثر را به هیچ‌وجه توصیه نمی‌کنم، چون از اصل فرانسوی آن اعصاب‌خردکن‌تر و رمانتیک‌تر هستند.
پی‌نوشت دوم: یکی از کاربران Goodreads نظری در مورد این اثر نوشته است که ذکر آن خالی از لطف نیست:
I really hate giving books even slightly negative reviews, especially books that other people love. And a lot of people seem to really love this book. It’s gotten good reviews by my friends on Goodreads. People who like it might say it’s “charming” or “whimsical” or “lovely” or “imaginative.”

Unfortunately, even though so many others adore this book, I can’t say I liked it. At all. Actually, in my opinion, the best thing it has going for it is that it’s only 83 pages (several of which are filled with pictures).

For me, it felt like the author was trying too hard to be profound. Everything was fraught with meaning — and if you didn’t get the meaning (or if you didn’t think it was that interesting of a lesson), you were promptly labeled a “grown-up” (someone who’s blind to the things that are truly important) by the narrator.

I guess I’m just a grown-up then, ’cause I didn’t find the strange prince from another planet charming or witty or deep — I just found him annoying.

Now — please, please, please don’t throw rotten fruit at me!
پی‌نوشت سوم: هر قدر عده‌ی بیش‌تری عاشق و سینه‌چاک یک کتاب باشند، احتمال بی‌ارزش بودن آن کتاب بیش‌تر است.

موافقین ۱ مخالفین ۰ ۹۲/۱۱/۲۵
امیر کفشدار گوهرشادی

نظرات  (۵)

من وقتی این کتاب رو می خوندم به نظرم کتاب بیش از حد غیر قابل ارتباط بر قرار کردن بود ( چی گفتم :|)
اما چون اولین کتابی بود که می خوندم فکر می کردم مشکل از منه 
به نظرم جملاتی که از کتاب معروف شدن الکی معروف شدن :| 
اما چون این کتاب رو استاد ( 3>) هدیه داد و با این کتاب ، دیدم کتاب خسته کننده نیست برای همین این کتاب برای همین همیشه برام ارزش داره :)
در واقع استاد باعث شد من کتاب خون بشم :))))))
پاسخ:
هممم
استاد!

سلام
من هروقت شما را تو دانشکده میبینم یادم میاد یک سری به وبتون بزنم
من از این کتابا زیاد دوست ندارم .
مزاحم شدم
خدانگهدار
پاسخ:
:)
خوش‌حالم که حضورم در دانشکده مؤثره :پی :دی

۰۳ اسفند ۹۲ ، ۱۳:۵۴ محمدجواد حاجی علیخانی
اممم. قبول ندارم. چیزهای دیگه‌ای میشه توی این کتاب دید. بحث اصلا رمانتیک بودن و این‌ها نیست. بعدا مفصلٰ‌تر بحث می‌کنیم :)
پاسخ:
جالبه که تا حالا تقریبن در مورد هیچ کتابی هم‌عقیده نبوده‌ایم :)

۰۴ اسفند ۹۲ ، ۱۴:۵۱ محمدجواد حاجی علیخانی
:) احتمالا دلیلش اینه که خیلی منطقی فکر می‌کنی :)
گری کوپر رو خوندی؟
پاسخ:
نه
هنوز وقت نکرده‌ام.
به محض این که خوندنشو شروع کردم، از زمین و آسمون کار برام بارید.

هوم... میدونی فک میکنم چون اون کتابو آدمای زیادی دوس دارن تو از اول با دید منفی بش نگا کردی, و کلن فک میکنی کتاب خوب باید چیزی باشه که کسی خوشش نیاد تا چمیدونم احساس متفاوت بودن کنی, خیلی جاجمنتالانه دارم برخورد میکنم!
به هرحال, خیلیا هستن, مثه خودم, که دوس ندارن به اون مفهوم " بزرگ" شن, منظورم اینه که نمیخوام بشم یه آدمی که دیگه از ته دل ذوق نمیکنه و تاب بازیو دوس نداره, هرچی میخوام بگم اگزوپری شبیه تو نبوده و آدمایی که شبیه خودش نبودنو محکوم کرده و توهم تقریبن داری همین کارو میکنی الان. و هیچکی نمیتونه با ضد عقیده خودش موافق باشه مسلمن! منظورم اینه که این چیز عجیب یا ناجوری نیست
پاسخ:
:-|

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی